“farkında değildir ateş
yaktığının,
su boğduğun.
fakat insan farkında olmalıdır
yaşadığının.
belki bir ağaç gibi tek ve hür,
belki bir orman gibi kardeşçe.”
(via yogurtlupizza)
mental olarak çöktüm ama dışarıdan bakınca hayattan zevk alan bi şerefsiz gibi görünüyorum
adımlarım geriliyor. nefes alışım zorlaşıyor. neden böyle oluyor anne? söyler misin? sana mı benzeyecek sonum? galiba evet. doğduğun ev kaderindir derler. kaderimin gidişatı gerçekten böyle mi anneciğim? bilmiyorum. insanlar bir vebaymışım gibi benden uzaklaşıyor. galiba. gerçekten bir vebayım.
